Wilt u op de hoogte blijven van de laatste nieuwtjes en tips? Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief !

Story telling Dag 1 en 2 Proloog & avontuur

November 22, 2016

Er was eens: een vrouw van 43 jaar, in de bloei van haar leven en toch voelde dat anders. Ze had alles: een leuke flat in een groene omgeving met water, een lieve dochter van 10 die bij haar woonde, leuke vrienden, een relatie met twee parttime bonusdochters en sinds dit jaar "fulltime" haar eigen praktijk voor innerlijke-en uiterlijke verzorging. Ze zou blij en gelukkig moeten zijn en toch gleden de dagen meer aan haar voorbij als een aaneenrijging van dingen die moeten gebeuren, of bezig zijn met dingen die ze graag zou willen laten gebeuren. Mooie plannen zeker, en de uitvoering ervan? Die liet nog weleens op zich wachten. 

 

Dit leidde dan weer tot frustratie en de vraag, die ze zichzelf maar al te vaak stelde; wat is er voor nodig om het wél te doen, wel te starten met die administratie, het cursusmateriaal voor die leuke workshops waar ze over aan t denken is. Ze staat op t randje van gaan en spoort zichzelf ook aan door zich op te geven als enige visagiste in haar plaats om workshops te gaan geven voor vrijgezellenfeesten 😬 wetend dat ze zichzelf daarmee dwingt ermee aan de gang te gaan en tegelijk denkt ze: dat kan ik helemaal niet, zoveel werk en dingen die ervoor geregeld moeten worden en tegelijk denkt ze ook, dat kun je wel en je maakt het veel te groot voor jezelf en sjeses wat wordt ze daar toch moe van... en wat ze juist nodig heeft is energie.

 

Energie die ze anderen in haar praktijk zo makkelijk kan geven, haar klanten die blij met haar (energetische) gezichts/lichaamsbehandelingen en coachende hersenkrakers zijn. En dat is ook t moment waarop de twijfel toeslaat over het door haar gekozen pad als zelfstandige. Om haar heen red vrijwel niemand het als zelfstandig schoonheidsspecialste, pedicure, masseur en (reiki)coach. (Hoe noem je dat in n korte krachtige term, ook dat weet ze na veel zoeken nog steeds niet) Zelf heeft ze dat ook jaren geroepen en waarom zou ze t nu ineens wel kunnen zonder bijbaan? En toch redt ze het, de ene maand wel en de andere maand slechter, en ze is er nog steeds en hoe t er precies voorstaat?

 

Ja, een bijbaan, dat moet ze gewoon weer gaan doen. Geen strress om zonder arbeidsongeschiktheidsverzekering te werken en iedere maand weer kijken of ze t red met hypotheek en kind, en de gedachte aan een bijbaan zoeken en uitvoeren ervan beklemd haar dan weer in haar vrijheid. Het is een duidelijk geval van willen hinkelen op twee benen. Nergens écht van kunnen genieten op deze manier. 

 

En wat als ze gewoon eens even van zichzelf accepteert dat het is zoals het is. Dat eens even laat landen ipv ertegen te vechten... hoe anders wordt het dan voor haar? 

Please reload

Uitgelicht
Recent Posts

March 26, 2019

Please reload

Archive
Please reload

Search By Tags